O mostach, które wysadzamy w sobie. Architektura zerwanych połączeń.
Często to, co bierzemy za godną podziwu dojrzałość — strategiczny spokój, analityczną precyzję i niezawodność w sytuacjach kryzysowych — jest w rzeczywistości majstersztykiem psychicznej defensywy. Dla osoby, która zbudowała swoją pozycję na skuteczności, kontrola rzadko jest tylko narzędziem pracy. Z czasem staje się ważną częścią jej tożsamości. Chroni przed bezradnością, lękiem przed rozpadem i narastającymi wątpliwościami co do słuszności dokonanych wyborów. W efekcie pozwala to latami zarządzać skomplikowanymi procesami, odnosić sukcesy i trwać w pozornie udanych relacjach, nie zatrzymując się na tym, że ceną jest poczucie nieokreślonego braku, zerwanie wewnętrznych połączeń i stawianie siebie w sytuacjach niekorzystnych. Może jednak warto zauważyć siebie?
Ten wzorzec funkcjonowania ma swoje niezmiernie ciekawe odbicie w historii Roberta Jordana, bohatera powieści Ernesta Hemingwaya „Komu bije dzwon”. Pod warstwą militarnej skuteczności odnajdujemy portret człowieka, u którego odcięcie się od wrażliwości stało się fundamentem przetrwania. To opowieść o tym, co dzieje się z wewnętrznym światem mężczyzny, gdy — by uciec przed lękiem przed własną destrukcyjnością — zmuszony jest wysadzić mosty łączące go z własnym wnętrzem.
W artykule przyglądam się dynamice tego stanu, ale i procesowi jego przebudowy. Analizuję, w jaki sposób niszcząca izolacja ustępuje miejsca doświadczeniu żywej, pomieszczającej relacji. To refleksja nad ukrytym związkiem między obecną maską niezłomności a osamotnieniem i przerażeniem dziecka, którym się kiedyś było. Prawdziwą odporność psychiczną odzyskuje się bowiem dopiero wtedy, gdy ból przestaje być zjawiskiem osobnym, a staje się ludzkim i dzielonym.
